దైవ రహస్యం...(పూర్తి నవల)

 

                                                                                             దైవ రహస్యం                                                                                                                                                                                             (పూర్తి నవల)

1515 ఆగస్టు 15….విశాలపురం అనే గ్రామంలో

తన ఇంటి ముందున్న ఖాలీ స్థలంలో ఒక గుడి కట్టాలని అశోక వర్మ నిర్ణయించుకున్నాడు. మాట విని చాలా సంతోషపడింది భార్య శేషమాంబ. విశాలపురంలో ఇంట్లోనే గుడి అనేది బాగా శాస్త్రము తెలిసున్న వాళ్ళ ఇళ్ళల్లో మాత్రమే కట్టగలరు! మిగిలినవారు ఊరికి బయట పది మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న అమ్మోరి గుడికి వెళ్ళాల్సిందే. పెళ్ళైన కొత్తలో శేషమాంబ కూడా ఊరి బయట ఉన్న అమ్మోరి గుడికే వెళ్ళింది.  అలా ఒకసారి గుడికి వెళ్ళినప్పుడు పెద్ద పెద్ద పాములను చూసి శేషమాంబ భయపడింది.   

పెళ్ళికి ముందు విజయనగరంలో శేషమాంబ ఇంటికి దగ్గరలోనే రెండు గుడులు ఉండేవి. రోజూ రెండు పూటలా గుడికి వెళ్ళి రావటం శేషమాంబకు అలవాటు. పెళ్ళి చేసుకుని విశాలపురంలోని భర్త ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, శేషమాంబకి అంతా కొత్తగానూ, తేడాగానూ ఉండేది. వాటిల్లో శేషమాంబని ఎక్కువ కష్టపెట్టింది ఇదిగో గుడి సమస్య. గుడికి వెళ్ళాలంటే పది మైళ్ళ దూరం వెళ్ళాలి. ఆరు సంవత్సరాల తరువాత సమస్యకు ఇప్పుడు ముగింపు వచ్చింది. అదికూడా భర్త అశోక వర్మ ద్వారా రావడం శేషమాంబని ఎక్కువ సంతోష పెట్టింది.

తాపీ మేస్త్రీతో పాటు మరో నలుగురు వచ్చి దిగారు. అందరూ పని ముట్లతో సహా రెడీగా ఉన్నారు. తాపీ మేస్త్రీ గుడి కట్టాల్సిన ప్రదేశాన్ని చూశాడు.

ప్రదేశంలోని ఈశాన్య మూలలో ఐదడుగుల ఎత్తుతో ఒక రాయి ఉన్నది. మేస్త్రీ తన భుజం మీదున్న తుండుతో  రాయిని తుడిచాడు. రాయి పైన ఒక మూల త్రిశూలం ఆకారం చెక్కబడుంది. రాయి క్రింద బాగంలో ఏవో అక్షరాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి. అయితే అక్షరాలు చెరిగిపోయున్నాయి. 

" రాయిని తీసేసి పని మొదలు పెట్టండి. శుభమూహర్త సమయం దాటిపోతుంది. .." అన్నాడు అశోక వర్మ.

"అయ్యా రాయిపైన ఏవో రాతలు ఉన్నాయండి"

"పరవాలేదు తీసేయండి. రాతల గురించి తెలుసుకోవటానికి పండితులను ఇదివరకే పిలిపించాను. ఎవరూ చదవలేకపోయారు. కట్టేది గుడి కాబట్టి దోషమూ ఉండదని చెప్పారు "

"అలాగే అయ్యాగారు" అన్నాడు మేస్త్రీ.

రాయి పక్కనే నిలబడున్న ఒక కూలి రాయిని పట్టుకుని ఊపాడు.

                                                            **********************

2015 ఆగస్టు 15…… విశాలపురం టౌన్ లో

(అలనాటి విశాలపురం గ్రామమే నాటి విశాలపురం టౌన్)   

నాలుగు రోడ్ల కూడలిని చూస్తుంటే విదేశాలను గుర్తుకు తెస్తోంది. విశాలపురానికి అడ్డంగా నాలుగు రోడ్లు వెడుతున్నాయి. నాలుగు రోడ్ల మధ్యలో రావి, చింత చెట్లు వరుసక్రమంలో నిలబడున్నాయి.

ఊర్లో ఉన్న వృద్దులు కొంతమంది చెట్ల క్రింద నిలబడి రోడ్డు యొక్క అందాన్నీ, రోడ్డు మీద వేగంగా పోతున్న వాహనాలను చూసి ఆనందిస్తూ ఉంటారు.

సెల్ ఫోన్ యుగంలో కూడా ముక్కుపొడికి డిమాండ్ ఉందంటే అది ఊర్లోనే ఎక్కువ. తోటల క్రిష్ణారావ్ గారు భోజనం లేకుండా కూడా ఉండగలరు, కానీ ముక్కుపోడి లేకుండా ఉండలేరు. ముక్కు ద్వారా ముక్కుపొడిని పీలుస్తుంటే ఆయనకు ఒళ్లంతా కరెంటు పాకినట్లు అనిపిస్తుంది. శ్వాసించుకోవటం కోసం భగవంతుడు మనుషికి ముక్కు ఇచ్చాడు. అందులో ముక్కుపొడి వేసుకోవటాన్ని కనిపెట్టింది, రెండు విధాలుగా ముక్కును ఉపయోగుంచు కోవటం మానవుని తెలివితేటలు.

తోటల క్రిష్ణారావ్ గారికి డెబ్బై ఏళ్ల వయసు ఉంటుంది. వయసు పైబడితేనే కాలం గడపటానికి శ్రమ పడవలసి వస్తుంది. ఎందుకనో తెలియదు...టీ.వీ చూడటం ఆయనకు ఇష్టం లేదు. రేడియోలో పాటలు వినడానికి కూడా ఇష్టపడరు. కబుర్లు, చర్చ అంటే మాత్రం చాలా ఇష్టం. కబుర్లు, చర్చలలో ఊర్లోని గొడవ ఉండాల్సింది చాలా అవసరం.

ముక్కుపొడి వేసుకున్న ఉత్సాహంతో 'కబుర్లు చెప్పుకోవటానికి ఎవరైనా కనబడతారా?' అని ఆయన  ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు ....ఎదురుగా వచ్చాడు మాటల కోటేశ్వర రావ్. ఇద్దరూ మంచి స్నేహితులు.

"ఎంతసేపు నీకోసం ఎదురుచూడాలి?" అని ఆయనతో గొడవ పడి కబుర్లలోకి వెళ్ళాడు క్రిష్ణారావ్. ఇద్దరూ కలిసి నాలుగు రోడ్ల కూడలిలోని రావి చెట్టు క్రింద ఉన్న బెంచి మీద కూర్చున్నారు.

సిమెంటు బెంచి మీద కూర్చుంటే చల్లగా ఉంది.

 "రోడ్డు వేసే కాంట్రాక్టర్ల దగ్గర నుండి చెట్టూ, సిమెంటు బెంచి ఎలాగో తప్పించుకున్నాయి...కదా కోటేశ్వర రావ్" 

"అవును క్రిష్ణారావ్! కానీ, చెట్టును కొట్టేయడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారి కొట్టేయడానికి వచ్చిన మనుషులకు రక్తగాయలు ఏర్పడి రక్తం ప్రవాహంగా పోవటంతో భయపడ్డారు. దాంతోపాటూ కాలంలో కాశీకి వెళ్ళే మునులు, రుషులు సేద తీర్చుకోవటానికి చెట్టు క్రింద కూర్చునేవారట. తరువాత ఒక సర్పం చెట్టు సందులోకి వెళ్ళిందట. అప్పటి నుంచి చెట్టును నాగేంద్రుడి చెట్టు అని పిలుస్తారు. అందుకనే చెట్టును కొట్టేయడానికి ఎవరూ సాహసం చేయరు..."

"ఇప్పుడు కూడా పాము ఉన్నదా?"

"తెలిసే మాట్లాడుతున్నావా... చెట్టును వందో, రెండొందలో ఏళ్ళ క్రితం నాటారు. ఇంకానా పాము ఇక్కడుంటుంది?"

"మరి ఇప్పుడు కూడా చెట్టుకు దైవశక్తి ఉన్నదంటావా?"

" పాము లేకపొతేనేమి...వాళ్ళ వంశోద్ధారకులుండరా?”

"అలాగైతే పాములు వచ్చి కాటు వేసుండాలి కదా...వాళ్ళకు గాయాలు ఎలా తగిలినై?"

"ఇప్పుడు ఏమంటావు... చెట్టుకు దైవశక్తి లేదు అంటావా?"

"అది చెట్టు...అంతే! దేముడూ లేడు...దైవశక్తీ లేదు. నాగేంద్రుడికి లోకంలో వేరే చోటే లేదా... చెట్టులోకి వచ్చి తలదాచుకోవటానికి?"

"తలతిక్కగా మాట్లాడకపోతే నీకు తోచదా...?"

వాళ్ళిద్దరి మధ్యా చర్చ మొదలయ్యింది. వేగం పుంజుకుంది. వాళ్ళ చర్చలో ఎన్నో పాత విషయాలు చోటుచేసుకున్నాయి.

కనుచూపు మేరలోనే నాలుగు రోడ్ల 'టోల్ గేట్' తెలుస్తోంది. అక్కడ చాలా కార్లు, లారీలు,  బస్సులు వరుసగా నిలబడున్నాయి.

వాటిని చూసిన క్రిష్ణారావుకి నీరశం వచ్చింది.

"నువ్వెందుకు అలా నీరశంగా ఉన్నావు?"

"ఎందుకా? 'టోల్ గేట్' ఉన్న స్థలం నాది. ప్రభుత్వం లాక్కుంది. దానికొసం నాకు కొన్ని వేలు ఇచ్చారు. కానీ వాళ్ళు కోట్లకొద్ది సంపాదిస్తున్నారు"

"రోడ్డు వేసి దాన్ని బాగా ఉంచుకోవటానికే కదా వాళ్ళు వసూళ్ళు చేస్తున్నారు"

"వసూళ్ళు చేసి రోడ్డు బాగోగులు వీళ్ళేం చేసి చించేస్తున్నారు. రోడ్డుకు వెళ్ళి చూడు 'టోల్ గేట్' రెండువైపులా వంద మీటర్లదాకా ఎప్పుడూ బాగానే ఉంచుకుంటారు. తరువత అంతా గుంతలే. రోడ్డూ లేదు పాడూ లేదు. పోనీ రోడ్డు పక్కనున్న చెట్లకు నీళ్ళుపోస్తున్నారా....అదీలేదు"

"చివరగా నువ్వేం చెప్పదలచుకున్నావ్ క్రిష్ణారావ్" 

"దొచుకుంటున్నారు. ప్రజలను దోచుకుంటున్నారు...ఇలా అని తెలిసుంటే నా స్థలాన్ని ఇచ్చేవాడినే కాదు"

"అలా గనుక నువ్వు చేసుంటే పాటికి నిన్ను జైల్లో తోసుంటారు...నోరు మూసుకుని ఉండు"

వెళ్ళి వస్తున్నప్పుడల్లా కార్ల వాళ్ళు, బస్సుల వాళ్ళు యాబై, వందా ఏడుస్తూ ఇచ్చుకుంటున్నారు. కారు, బస్సు కొనేటప్పుడే రోడ్డుకని ఒక టాక్స్ లాకుంటున్నారే, తరువాత ఎందుకీ 'టోల్ టాక్స్?"

"ప్రపంచం మొత్తం ఉందప్పా! పాత రోడ్డు ఎలా ఉండేది...ఇప్పుడెలా ఉన్నది?”

"ఏం మాట్లాడుతున్నావు...! ఇలా రోడ్డు వేసివ్వాల్సింది గవర్నమెంట్ బాధ్యత.  దానికొసం పన్ను కడుతున్నాం కదా...అలాంటప్పుడు ఎందుకు రోజు రోజు పన్ను?”

"నీకు మైండ్ దొబ్బింది...అందుకే అలా పిచ్చిగా మాట్లాడుతున్నావు!"

నీలాంటి వాళ్ళు ఉండబట్టే కాంట్రాక్ట్ తీసుకున్నవాడు తన ఇష్టం వచ్చినట్లు వసూలు చేసి....కొల్లగొడుతున్నాడు. కారు పెట్టుకున్న వాళ్ళందరూ పాపం! పెట్రోల్, డీజల్ రేట్లు ఒక పక్క వేధిస్తున్నాయి....వీళ్ళు ఒక పక్క పీక్కుతింటున్నారు"

క్రిష్ణారావ్ దగ్గర ఇలాంటి సామాజిక కోపాలు చాలానే బయటపడతాయి. అందులో ఎక్కువ...న్యాయం ఉంటుంది. వాటికి సరిసమంగా జవాబు చెప్పలేక కోటేశ్వరరావ్ తికమక పడుతూంటే............

పడవలాంటి కారు వాళ్ళను ఆనుకున్నట్టు వచ్చి ఆగింది. కారు అద్దాలు క్రిందకి దిగటంతో లోపల కూర్చున్న లావుపాటి ఆకారం కనబడింది. నోటిలో సిగిరెట్టు ఒకటి.

క్రిష్ణారావ్, కోటేశ్వరరావ్ లోతుగా చూశారు. ఆకారమూ సిగిరెట్టు పోగ వదుల్తూ...   

"ఇదేనా విశాలపురం?"

"అవును"

"ఇక్కడ పరమేశ్వర్ గారి ఇల్లు ఎక్కడుందో చెప్పగలరా?"

"పరమేశ్వర్ గారా... పరమేశ్వర్ గారిని అడుగుతున్నారు? ఊర్లో పేరుతో ముగ్గురున్నారు"

ఈయన చీరాల పక్కన కాలేజి ప్రొఫసర్ గా ఉన్నారు..."

...మన చదువుల మేధావి పరమేశ్వరా?"

చదువుల మేధావి అవునో, కాదో నాకు తెలియదు సార్.......ప్రొఫసర్ పరమేశ్వర్"

"అరె.ఏమిటి సార్ మీరు....

పరమేశ్వర్ ను పరమేశ్వరుడు అని పిలవటం లోక సహజం. అందుకే అలా చెప్పాను. మా ఊర్లో ఎక్కువగా చదువుకున్నది ఆయనే. అందువల్లే చదువుల మేధావి పరమేశ్వరా అని అడిగాను" 

"సరే...ఆయన ఇళ్ళు చూపించగలరా?"

"తప్పకుండా... నేను నేరుగా వచ్చి చూపిస్తాను...కార్లో ఎక్కనా?"

అంటూనే కోటేశ్వరరావ్ ఎక్కవ చొరవతో వెనుక డోర్ ను తెరిచి కారులో ఎక్కి కూర్చున్నాడు.

కారు తీసుకుని ఎవడొస్తాడా: ఫ్రీగా సవారి చేశేద్దాం అని పడుంటుంటాడు. స్నేహితుడు పక్కనున్నాడే అని కూడా ఆలొచించడు..." అంటూ క్రిష్ణారావ్ గొణుకున్నాడు.

కారు బయలుదేరింది.

కారు వైపే చూస్తున్న క్రిష్ణారావు కి కారు వెనుక భాగంలో రక్తపు మరకలు కనబడ్డాయి.

క్రిష్ణారావు అధిరిపడ్డాడు.

   

                 ***************************************PART-2****************************

విశాలపురం గ్రామంలో 

మేస్త్రీతో పాటు,మరో ఇద్దరు కలిసి చెతితోనే రాయిని తీసేయడానికి ప్రయత్నించారు. అది కొంచంగా కదిలింది.

" రాయిని తీయడం అంత శులభం కాదు అయ్యగారు". మేస్త్రీ చెప్పాడు.

"క్రింద నుండి బాగా త్రవ్వండి...అదే వస్తుంది" అన్నాడు ఆశోక వర్మ.

"అవునండీ...అసలు ఇక్కడ రాయి ఎందుకుంది?" అడిగాడు మేస్త్రి.

"ఎవరికి తెలుసు... నా చిన్నప్పటి నుంచి రాయి అక్కడే ఉన్నది. దేవుడి రాయి అని చెప్పారు. సరే ఉండనీ అని నేనూ వదిలేశాను"

"అబ్బే దేవుని బొమ్మ ఏమీలేదండి. కానీ, రాతి మీద సూర్యుని గుర్తు, త్రిశూలం బాగా కనబడుతున్నాయి. రాతలు మాత్రం సరిగ్గా కనబడటం లేదు

పండితులు వచ్చినప్పుడు రాతలను కొద్దిగా చదవగలిగారు….పాండిత్య వంశ ప్రతాప్ రాయులు అనే పేరు రాసున్నదని చెప్పారుకొద్దికాలం క్రితం ఊర్లో వంశీయులు ఉండేవారని చెప్పారు

"అలాగైతే వాళ్ళెవరు అయ్యగారూ?”

రోజుల్లో నాలుగు అక్షరాలు రాయగలిగే వాడిని పాండిత్య వంశం అనేవారు. రాతిమీద, చెక్క మీద రాసేవారట. అలా రాతిమీద చెక్కబడిందే రాయి"

మాట్లాడుతూనే... రాయిని ముగ్గురూ కలిసి లాగి, పైకి తీసి పక్కన పడేశారు. రాయి తీసిన చోట ఒక గుంట కనబడింది. గుంటలో లోతుగా చూశారు. క్రింద మంచం లాంటి ఆకారంలో ఎత్తుగా మట్టిదిబ్బె ఉన్నది.

అక్కడ గుంట ఉండటం, గుంట లోతులో అలా ఒక మట్టిదిబ్బె ఉండటం, అలా ఎందుకుందో అర్ధం కాలేదు.

అక్కడున్న మేస్త్రి, మరో ముగ్గురి ముఖాలలో ఆశ్చర్యం చోటు చేసుకుంది.

                                                                     ************************* 

విశాలపురం టౌన్ లో 

 కారు వెనుక భాగంలో రక్తం మరకలు చూసిన క్రిష్ణారావుకి గుండె గుభేల్ మన్నది.  

'వచ్చేదార్లో కారును ఎవరి మీదకు ఎక్కించాడో తెలియటంలేదు! కారు వెనుక భాగంలో రక్తం మరకలు ఉన్నాయి...'-అంటూ తనలో తానే అనుకుంటున్నప్పుడు క్రిష్ణారావును దాటి వేగంగా వెళ్ళింది ఎనిమిదడుగుల పాము

దాన్ని చూసిన మరుక్షణం అతని వెన్నుపూసలో వణుకు పుట్టింది.

అది వేగంగా చెట్టు బొందులో దూరి మాయమయ్యింది. క్రిష్ణారావుకు గొంతు ఎండిపోయింది.  

'కోటేశ్వరరావు చెప్పింది నిజమే కాబోలు! అమ్మో...ఎంతపెద్ద పామో?' అంటూ గొణుగుతూ...ఇక అక్కడ ఉండటానికి ధైర్యంలేక తన ఇంటివైపు నడవటం మొదలుపెట్టాడు.

అది ప్రొఫసర్ పరమేశ్వర్ గారి ఇల్లు!

ఇంటిముందు పెద్ద వేపచెట్టు. లేత ఆకులతో చిగురించి, వేప పువ్వుతో నిండిపోయింది.

నేల చుట్టూ రాలిపోయిన వేప పూత ఒక తివాచీలాగా ఉన్నది. తివాచీ మీదకు వచ్చి ఆగింది పడవలాంటి కారు. కారులో నుండి ఒక లావుపాటి మనిషి దిగాడు.

అలాగే కోటేశ్వరరావు కూడా కార్లోనుండి దిగాడు.

"ఇదేనండి మన పరమేశ్వర్ గారి ఇల్లు"  

"పాతకాలం నాటి ఇల్లులాగా ఉన్నదే...?"

"అవునండి... ఊర్లోని అన్ని ఇళ్ళూ పాతకాలం నాటివే! ఇది రోజుల్లో జమీందారి రకం ఇల్లు. ఎలా కట్టేరో చూడండి. ఈరోజుల్లో ఇలా కట్టగలరా?"

కోటేశ్వరరావు గర్వంగా చెప్పాడు.

కారులోనుండి దిగిన లావుపాటి మనిషి, కళ్ళకు పెట్టుకున్న నల్ల కళ్ళద్దాలను తీసి జేబులో పెట్టుకుంటూ "ఇల్లు చూపించినందుకు చాలా ధ్యాంక్స్ అండి" అన్నాడు మాట ఎలా ఉందంటేఅలాగే మీరు ఇక ఇంటికి వెళ్ళిపోవచ్చు’. 

 కోటేశ్వరరావు అదేమీ పట్టించుకోకుండా "మీరు విషయం మీద వచ్చారో చెప్పనే లేదు?" అని అడిగినప్పుడు లావుపాటి మనిషి ముఖంలో చిరు మందహాసం.

ఈలోపు ఇంటి వాకిట్లో కారు వచ్చి ఆగటం తెలుసుకుని పరమేశ్వర్ గారే బయటకు వచ్చి చూశారుఆయన్ను చూసిన వెంటనే లావుపాటి మనిషి దగ్గర ఒక చిరు నవ్వు.

"నమస్తే ప్రొఫసర్..."

"...మీరా?"

"నేనే! నన్ను మీరు ఇక్కడ ఎదురు చూడలేదుగా?"

"అవును! మీతో అప్పుడే చెప్పేశాను కదా నేను స్థలం అమ్మను అని

"అరె, ఏమిటి ప్రొఫసర్ సార్! చెప్పిందే చెబుతున్నారు? మొదట ఇంటికి వచ్చిన వాళ్ళను లోపలకు రండి అని పిలవరా?"

"సరె...లోపలకు రండి..."

మనసు అగీకరించక పోయినా ఆయన్ని లోపలకు రమ్మని పరమేశ్వర్ గారు పిలవటం, కారులోనుండి దిగిన లావుపాటి మనిషి బయట మాట్లాడటం ఇష్టంలేక లోపలకు వస్తాననడం గ్రహించిన కోటేశ్వరరావు, ఏదో ముఖ్యమైన విషయం అని గ్రహించాడు. పరమేశ్వర్ గారు కూడా తనని ఇంట్లోకి రమ్మని పిలవక పోవటంతో మెల్లగా వెనక్కి తిరిగాడు కోటేశ్వరరావు. ఎదురుగా క్రిష్ణారావు రావటం గమనించాడు. కోటేశ్వరరావును చూసిన క్రిష్ణారావుకి విపరీతంగా కోపం వచ్చింది.

"ఏమిటి క్రిష్ణారావు...నిన్ను అక్కడే వదిలేసి నేను కారులో ఎక్కి వచ్చాశానని కోపమా?"

"రాదామరి... నువ్వూ ఒక స్నేహితుడివేనా? ఒకడు కార్లో వచ్చి దారి అడిగితే...నోటితో చెప్పొచ్చుకదా! అదేమిటి చిన్న పిల్లాడిలాగా కార్లోకి ఎక్కి కూర్చోవటం? నిన్ను తలుచుకుంటే ఒళ్ళు మండి పోతోంది. మనకని ఒక గౌరవం ఉండద్దూ?"

క్రిష్ణారావు...కోటేశ్వరరావుని మందలిస్తుంటే పరమేశ్వర్ గారి ఇంట్లో నుండి గట్టిగా కేకల లాంటి మాటలు వినబడ్డాయి. అది పరమేశ్వర్ గారి గొంతు

"దయచేసి వెళ్ళండి సార్! స్థలాన్ని ఇప్పుడు అమ్మదలుచుకోలేదు. ఆస్థలంలో నేనే ఒక 'కాంప్లెక్స్కట్టి అద్దెలకు ఇవ్వాలనే ఆలొచనలో ఉన్నాను" అంటున్న పరమేశ్వర్ గారి గొంతు కోటేశ్వరరావుకుక్రిష్ణారావుకు విషయాన్ని తెలియపరిచింది

చూస్తూ నిలబడ్డారు.

లావుపాటి వ్యక్తి నిరాశతో తిరిగి వచ్చాడు.

పరమేశ్వర్ గారు వెనక్కి తిరిగి ఇంటిలోపలకు వెళ్ళి తలుపులు వేసుకున్నారు.

క్రిష్ణారావు, కోటేశ్వరరావు ఇద్దరూ లావుపాటి వ్యక్తి దగ్గరకు చేరుకుని అతని ముఖంలోకి చూశారు. అతను కూడా ఇద్దరినీ అదొలాగా చూశాడు.

"వచ్చింది స్థలం కొనడానికా?" అడిగాడు కోటేశ్వరరావు.

అవునన్నట్లు తల ఊపాడు వ్యక్తి.

"మన పరమేశ్వర్ గరి స్థలమే కావాలా...?"

"అవును... మూడు ఎకరాలే కావాలి"

" స్థలాన్ని కొనడానికా ఆశపడుతున్నారు?"

"అవునండి! కానీ పరమేశ్వర్ గారు అమ్మనంటే అమ్మనని మొండికేస్తున్నారు"

"దానికి మీరు సంతోషపడాలి"

"ఎందుకని అలా చెబుతున్నారు?"

"అది పరమేశ్వర్ గారి వారసత్వపు ఆస్తి. వాళ్ళ ఇంట్లో ఎవరు చనిపోయినా స్తలంలోనే పూడుస్తారు. అక్కడకెళ్ళి చూశారా?"

"చూడలేదు...! కానీ, పరమేశ్వర్ గారి దగ్గర స్థలం ఉన్నదని తెలుసుకునే, రేటెంతో అడుగుదామని వచ్చాను. అవును...ఇక్కడ ఒక సెంటు ఎంత?"

"అదెందుకు అడుగుతున్నారు?"

" మూడు ఎకరాలకూ నేను కోటి రూపాయలు ఇస్తానన్నాను. మీరే చెప్పండి...మంచి రేటే కదా?"

"ఏమిటీ...ఎందుకూ పనికిరాని మూడు ఎకరాల స్థలానికి కోటి రూపాయలా? ఈశ్వరా...ఇక్కడ అత్యధిక రేటే ఏకరానికి పది లక్షలు. మూడు ఎకరాలకు ముప్పై లక్షలు. అందులోనూ స్థలం శవాలను పూడ్చిన చోటు. శవాలను పూడ్చిపెట్టే చోటుకు పదిలక్షలే చాలా ఎక్కువ"

క్రిష్ణారావు  తల కొట్టుకున్నాడు.  

"ఇలా చూడండి! మేము వేరే మంచి స్థలాన్ని కొనిపెడతాం. అందులోనూ దీంట్లో సగం రేటుకే. మాకు మీరు 5 శాతం కమీషన్ ఇవ్వండి చాలు..." అని కోటేశ్వరరావు అప్పుడే వ్యాపారాన్ని మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

కానీ లావుపాటి వ్యక్తి దగ్గర దీర్ఘమైన మౌనం.

"ఏమిటండీ మౌనంగా ఉన్నారు...?"

"ఏమీలేదు...మీరడిగే 5 శాతం కమీషన్ పరమేశ్వర్ గారి స్థలానికే ఇస్తాను. ఆయనతో మాట్లాడి నాకోసం ఆయన్ని ఒప్పించగలరా?" 

"అరే...ఏమిటండీ మీరు? అది ఎందుకూ పనికిరాని భూమి. శ్మశానం లాంటిది. దానికిపోయి ఇంతగా ఆశపడుతున్నారే"

"సరే...మీవల్ల కాకపోతే వదిలేయండి! నేను ఇంకెవరినైనా చూసుకుంటాను. అవును, ఊర్లో జీవానంద శ్వామీజీ అనే ఒకరున్నారా?"

"ఉన్నారు...! మీకు ఆయన తెలుసా?"

"బాగా తెలుసు. హైదరాబాద్ ఔటర్లో ఉన్న గాంధీనగర్ లో రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారం చేస్తున్న సింహాద్రిని తెలియని శ్వామీజీలే ఉండరు"  

"అంటే మీరు శ్వామీజీలను వెతుక్కుంటూ వెలతరా?"

"అవును! నేను పరమ శివుడు భక్తుడ్ని. శ్వామీజీలంటే చాలా ఇష్టం. ఇక్కడ నేను కొనాలనుకుంటున్న మూడెకరాల స్థలం శ్వామీజీ చెప్పబట్టే కొనడానికి వచ్చాను..."

"నాకు తెలియక అడుగుతున్నాన్ను...శ్వామీజీకి మతి చెలించిందా? ఒక శ్మశానాన్ని కొనమని చెబుతున్నారే...?"

"హైదరాబాదులో ఇలాంటి శ్మశానాలు కొన్నవారే రోజు కొటీశ్వరులుగా ఉన్నారు. స్థలాన్ని శుభ్రం చేసి...గుంతలు చేసి ఎముకలను తీసిపారేసి, వాస్తు దోషం పోవటానికి అక్కడొక యాగం చేస్తే సరిపోతుంది..."

"అదిసరేనండి...దానికి ఎందుకు అంత రేటు ఇవ్వాలి అని అడుగుతున్నా?"

క్రిష్ణారావు అసలు పాయింటు పట్టుకున్నాడు. కానీ, లావుపాటి మనిషి ప్రశ్నకు మాత్రం జవాబు చెప్పలేదు. వాళ్ళతో ఇంకేమీ మాట్లాడటానికి లేకపోయేసరికి వ్యక్తి కారు ఎక్కి...శ్వామీజీని చూడటానికి వెళ్ళిపోయాడు.

                  ***************************************PART-3*****************************

విశాలపురం గ్రామం

రాయిని తీసి, రాయి క్రింద ఉన్న గుంతలోకి చూసినప్పుడు క్రింద మంచం లాంటి ఒక మట్టి దిబ్బె ఉండటం చూసి మేస్త్రీకి చెందిన మనుష్యులు ఆశ్చర్యపోయారు.

"అయ్యా... రాయికి క్రింద ఒక మట్టిదిబ్బె ఉన్నది. అది ఆరడుగులు లోతులో ఉన్నది. అది పడగొడితేనే  మనం పునాది వేయగలం" 

"ఏదీ? నన్ను చూడనీ" అంటూ మేస్త్రీ గుంతలోకి చూశాడు. అతని ముఖంలోనూ ఆశ్చర్యం.

"ఏమిటి మేస్త్రీ...మట్టి దిబ్బే అంటున్నారుగా...మరైతే దానిమీదే పునాది వేయొచ్చుగా?"

"నాకెందుకో అది వట్టి మట్టి దిబ్బెలాగా కనబడటం లేదు... మట్టి దిబ్బె క్రింద ఇంకేదైనా ఉన్నదేమోనని అనుమానంగా ఉంది...అందుకని మట్టి దిబ్బెను జాగ్రత్తగా తవ్వి చూశేద్దాం"

"అలాగే చేయండి" చెప్పాడు అశోక వర్మ.

గుంతలో నుంచి మేస్త్రీతో పాటు నలుగురు క్రిందకు దిగారు. నలుగురూ నాలుగ పక్కలా నిదానంగా మటిదిబ్బెను తవ్వటం మొదలు పెట్టారు. రెండు అడుగులు తవ్విన తరువాత 'ఖంగుమని శబ్ధం వినబడింది. అక్కడ మరింత జాగ్రత్తగా తవ్వారు. ఆశ్చర్యం అక్కడ ఒక ఇనుప పెట్టి ఉన్నది. తాళం వేసుంది.

విషయాన్ని ఆశోక వర్మకు చెబుతూఅయ్యా...చూస్తుంటే అది దేవుడి పెట్టె లాగా కనబడుతోంది.. ఈశాన్య మూల ఉన్నదంటే  అదే అయ్యుంటుంది. ... పెట్టెలో ఏముందో చూడాలి      

"దేవుడి పెట్టె అని ఎలా చెబుతున్నావు?"

"పెట్టె మీద త్రిశూలం బొమ్మ వేసుంది. దేవుడి విగ్రహమో లేక ఆభరణాలో అయ్యుంటుంది" 

అశోకవర్మకు చెమటలు పట్టటం మొదలయ్యింది. 'గుడి కడదామనుకున్నాం. విషయం ఇంకోమాదిరిగా మారుతోంది' తనలో తానే మాట్లాడుకుంటూ మేస్త్రి మాటలకోసం ఎదురు చూశారు. కొద్ది నిమిషాలు గడిచినై. మేస్త్రీ దగ్గర నుండి సమాధానం రాలేదు. 

"మేస్త్రీ ఏమిటి ఆలశ్యం?" అశోకవర్మ గారే అడిగారు.  

"తాళం పగలకొట్టటానికి కుదరటం లేదండి. పెట్టెను పైకి తీసుకు వచ్చి ఇంకేదైనా వస్తువుతో పగలకొట్టాలి"

పైకా? పెట్టెను ఎలా పైకి తెస్తారు?"

పెట్టెకు పైన ఒక పిడి ఉందండి. దానికి తాడు కట్టి పైకి లాగొచ్చు"

"మరైతే అలాగే కానివ్వండి".

పెద్ద తాడు వచ్చింది.

తాడును పెట్టె పిడికి గట్టిగా కట్టి పెట్టెను పైకి లాగారు.

పెట్టెను తెరవటానికి వాళ్ళ దగ్గరున్న ఆయుధాలన్నింటినీ ఉపయోగించారు. ఎన్నో సంవత్సారాలుగా తెరవని పెట్టె కాబోలు, ఒక పట్టాన రాలేదు. అందరికీ చెమటలు కారుతున్నాయి. చివరికి ఒక గొడ్డలితో నలుగురూ నాలుగుసార్లు కొట్టినప్పుడు తాళం తెరుచుకుంది. పెట్టెను తెరిచి చూసినప్పుడు.....

                                                  ****************************************

విశాలపురం టౌన్ 

 "టక...టక...!"

తలుపు ఎవరో కొడుతున్నారు...పరమేశ్వర్ గారు తెరిచారు.

ఎదురుగా కోటేశ్వరరావ్!

"ఎవరయ్యా లావుపాటి వ్యక్తి...మీ శ్మశాన స్థలాన్ని కొనడానికి వచ్చినట్లు తెలుస్తోంది?"

కోటేశ్వరరావ్ నేరుగా విషయానికి వచ్చాడు. అలాగే పరమేశ్వర్ ఆహ్వానం లేకుండానే ఆయన ఇంటిలోపలకు ప్రవేశించి హాలులోని కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. అతని ధోరణిలో కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చున్నాడు.

కోటేశ్వరరావ్ కొంత గొడవ పెట్టుకునే మనిషి.

ఉర్లో వున్న అందరి ఇళ్ళలోని విషయాలు కొంతవరకు తెలుసు. అందుకని కోటేశ్వరరావ్ అంటే పరమేశ్వర్ గారికి ఒక చిన్న భయం. భయం పరమేశ్వర్ గారి ముఖంలోనూ కనపడ్డది.

"ఏమిటి పరమేశ్వర్... నేను అడిగినదానికి సమాధానమే చెప్పలేదు?"

"ఏం చెప్పమంటారు అంకుల్...? ‘ప్రాణాలు కావాలంటే వదిలేయండి. కానీ ఎటువంటి పరిస్థితుల్లోనూ స్థలాన్ని మాత్రం ఎవరికీ అమ్మొద్దుఅని మా నాన్నగారూ, అమ్మగారూ చెప్పి చనిపోయారనేదే కారణం. ఇదంతా లావుపాటి ఆయనకు చెప్పదలుచుకోలేదు. అందుకే....స్థలం అమ్మటం ఇష్టంలేదు, మీరు వెళ్ళచ్చు అని చెప్పాను" 

"అమ్మకీ, నాన్నకీ  ఇలాగేనా గౌరవం ఇచ్చేది! లావు మనిషి కోటి రూపాయలదాకా ఇస్తానంటున్నాడే...?"

మీరు నా దగ్గర ఇంకేమీ మాట్లాడకండి! మీ వయసుకు మర్యాద ఇచ్చి...ఏది కారణమో దాన్ని మీ దగ్గర చెప్పేశాను. అంతకు మించి నన్నేమీ అడగకండి"

పరమేశ్వర్ గారి ముఖం, చెంపలు రంగు మారినై.

కోటేశ్వరరావ్ కోపంగా చూసుకుంటూ వెళ్ళిపొయాడు.

వాకిలి దాటిని కోటేశ్వరరావ్ తిరిగి పరమేశ్వర్ గారి ఇంటి లోపలకు వచ్చాడు. 

" లావుపాటి మనిషి శ్వామీజీని చూడటానికి వెళ్ళాడు. శ్వామీజీ నిన్ను పిలిచి స్థలాన్ని అమ్మేయి అంటే నువ్వేం చేస్తావ్?"

నేను కొలుస్తున్న ఏడుకోండలవాడే వచ్చి చెప్పినా నేను వినను. ఎందుకంటే...ఆయన మాట కన్నా నాకు నా తల్లితండ్రుల మాటే ఎక్కువ  

కోటేశ్వరరావ్ కి చెప్పుతో కొట్టినట్టు అనిపించింది. అప్పుడే పరమేశ్వర్ గారి ల్యాండ్ లైన్ ఫోన్ మోగింది.

చెవులు పెద్దవి చేసుకున్నాడు కోటేశ్వరరావ్.

"ఆశీర్వాదం పరమేశ్వర్! నేను శ్వామీజీ మాట్లాడుతున్నాను. శివ కటాక్షంతో అన్నీ బాగానే జరుగుతాయి ...ఇప్పుడు నాకు బాగా కావలసినవాడు,  సింహాద్రి అనే అతను మీ స్థలం విషయంగా నిన్ను కలిశాడుట. నువ్వు అమ్మనన్నావట?"

"అవును శ్వామీజీ! ఇప్పుడే కోటేశ్వరరావ్ అంకులు కూడా స్థలాన్ని అమ్మితే ఏమైంది నీకు అని అడిగారు. నేను కొలుస్తున్న శ్రీనివాసుడే వచ్చి చెప్పినా, మా పెద్దల ఆశ ప్రకారం స్థలాన్ని నేనే ఉంచుకుంటాను అని చెప్పాను. మీకూ అదే సమాధనం. మరొకసారి చెప్పాల్సిన అవసరం ఉండదిని అనుకుంటున్నాను" అని శ్వామీజీకి సరైన సమాధానం చెప్పారు పరమేశ్వర్ గారు.  

 పరమేశ్వర్ గారితో ఇంతకంటే మాట్లాడటానికి ఏమీలేదని నిర్ణయించుకున్న శ్వామీజీ ఫోను పెట్టాశారు.

గుమ్మం దగ్గరే నిలబడి వీళ్ళ మాటలను వింటున్న కోటేశ్వరరావ్ నిరాసతో వెనుతిరిగి వాకిటి గుమ్మం దాటేటప్పుడు 'కొరియర్  పోస్ట్ వచ్చింది. కొరియర్ పోస్ట్ తెచ్చిన అతన్ని ఒక సారి క్రిందకూ, పైకి చూసి కోటేశ్వరరావు వెళ్ళిపోయారు.

పరిగెత్తుకెళ్ళి సంతకం పెట్టి కొరియర్ తీసుకున్నారు పరమేశ్వర్ గారు.

కొరియర్ మీదున్న ఫ్రమ్ అడ్రెస్స్ చూసిన వెంటనే అది హైదరాబాదులో ఉంటున్న తన కూతురు తులసి దగ్గర నుండి అని తెలుసుకున్నారు.

పరమేశ్వర్ గారి భార్య మీనాక్షి కూడా ఆశతో  దగ్గరకు వచ్చింది.

"ఎవరండి...తులసియేనా?" 

"అవును మీనాక్షీ"

"అలాగే గట్టిగా చదవండి...నేనూ వింటాను"

"నీ కూతురు ఇంకా పాతకాలంలోనే ఉన్నది అనుకుంటే...నువ్వు కూడా అలాగే ఉన్నావే?" అంటూ చదవటం మొదలుపెట్టారు.

'మై డియర్ మమ్మీ-డాడీ... 

ప్రేమ ముద్దులు!

ఇక్కడ నా 'ట్రైనింగ్' ముగిసింది. 'డ్యూటీ'లో చేరడానికి ఆర్డర్ ఇచ్చేశారు. మధ్యలో ఒక రోజు కూడా 'లీవ్' లేదు.

నాకు 'క్రియేటివ్ అసిస్టంట్' పోస్టింగ్ వేశారు. అన్ని అలవన్స్ తో కలిపి నలభై వేల రూపాయలు జీతం వస్తుంది. మొదటి నెల జీతం తీసుకున్న వెంటనే అది తీసుకుని వస్తాను. మన కులదైవమైన పార్వతీపురంలోని వెంకటేశ్వర స్వామి కి అభిషేకం చేయించి, మీరు చెప్పినట్లు మొదటి జీతం డబ్బును హుండీలో వేశేద్దాం.

నవీన యుగంలో ఇలా నేను ఉత్తరం రాయటానికి కారణం ఉన్నది. 'సెల్ ఫోన్లోమాట్లాడితే... నిమిషాలతో నా మాటలు ముగిస్తాయి. ఉత్తరం అంటే అలా కాదు. అమ్మకి నా జ్ఞాపకము వచ్చినప్పుడల్లా తీసి చదువుకోవచ్చు. ఎక్కువ ఖర్చూ లేదు. అంతేకాదు, ఉత్తరాలు ఆలొచనలను లోతుగా పంచుకోవటానికి సరైనవి.

'సెల్ ఫోన్పరమ 'వేస్టు’ ! ఇది వ్యాపార లావాదేవీలు మాట్లాడుకొవటానికే ఉపయోగపడుతుంది మరియు దీనివలన నష్టం జరుగుతోంది. నాతో పనిచేస్తున్న ఒక అమ్మాయి చాలా పాపం. 'హాస్టల్లొఆమె స్నానం చేస్తున్నప్పుడు ఎవరో దొంగతనంగా 'సెల్ ఫోన్లో' వీడియో తీశారు. అది చూపి డబ్బు గుంజటానికి ప్రయత్నించారు. తరువాత నేనే ఆమెకు ధైర్యం చెప్పి, పోలీసులకు కంప్లైంట్ చేసి...వీడియో తీసిన అతన్ని పట్టుకోవటానికి సహాయపడ్డాను. వాడు ఏడేళ్ళ వరకు బయటకు రాలేడు. అలా చాలా బలమైన నేరారోపణలను రిజిస్టర్ చేశాము.

ఇది చదివేసి నా గురించి అనవసరంగా కంగారు పడకండి. నేను జాగ్రత్తగానూ, రక్షణగానూ ఉన్నాను...ఉంటాను.

కారణం, నేను మీ కూతుర్ని.

నన్ను ఎవరూ, ఏమీ చేయలేరు.

నాకు పార్వతీపురం వెంకటేశ్వర స్వామి తోడు ఉంది.

విపూది పెట్టుకోకుండా ఆఫీసుకు వెళ్ళను. దీనివలన నా సహ ఉద్యోగులు, స్నేహితులూ నన్ను  ఎగతాలిగా  'తులసి మాతాజీ'  అని పిలుస్తారు. వాళ్ళ ఎగతాలి నాకు సంతోషాన్నే ఇస్తోంది.

నాన్నా! నువ్వు కాఫీలో పంచదార వేసుకోకు. అమ్మా...నువ్వు రోజూ మోకాళ్ళు మడిచి వ్యాయామం చెయ్యి. అప్పుడే నీకు మోకాళ్ళ నొప్పులు రాకుండా ఉంటుంది.

నాన్నా... ఉత్తరం చేరినట్లు నాకు ఫోన్ చేయండి. ఫోనులో దీని గురించి ఐదు నిమిషాలు మాట్లాడితే...నిజానికి అదే ఆనందం !

ఇట్లు.

ప్రేమతో.

మీ తులసి.

                ***********************************PART-4********************************

ఆ పొడువాటి ఉత్తరాన్ని చదివిన పరమేశ్వర్ గారికి చాలా సంతోషంగానూ, తృప్తిగానూ అనిపించింది. తులసి తెలివితేటలు, ఆలొచనలు ఆయనకి కొండంత ధైర్యానిచ్చింది.

తల్లి మీనాక్షి కళ్లల్లో నీళ్ళు జేరాయి.

"ఏమండి.... వెంటనే దానికి ఫోన్ చేయండి. దాని గొంతు వినాలి..."

ఉండు మీనాక్షీ...నీలోని ఆతృత కొంచం తగ్గనీ! ఈపాటికి ఉత్తరం దొరికి...మనం చదువుతున్నట్లుగా ఊహించుకుంటూ ఉంటుంది తులసి. ఆదే ఆలొచనతో మన ఫోను కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది. కానీ, మనం వెంటనే ఫోన్ చేయకూడదు. కొంచం దాన్ని ఏడిపిద్దాం"

"ఏమిటండి మీరు...అది చిన్న పిల్ల! దాన్నిపోయి ఏడిపించడం?" ఎప్పుడెప్పుడు ఆటలు ఆడాలో తెలియదా?.

"మన పిల్ల దగ్గర మనం ఆడకపోతే ఇంకేవరు ఆడతారు"

"వద్దండీ అది తట్టుకోలేదు"

"అరె...దానికోసం నువ్వెందుకు ఏడవటం? ఏదో సరదాకోసం చెప్పాను. దానికొసం అంత సీరియస్ అవ్వాలా?"

మరేమిటండి...మనల్ని విడిచిపెట్టి అది ఒకత్తిగా ఉంటోంది. హోటల్ భోజనం. ఎవరి చేతి వంటోనో తింటూ అఫీసు పనులు చేసుకుంటోంది...దానికి మన ఆలొచనలే సుఖాన్నీ, తృప్తిని ఇస్తాయి"

"దానికి మాత్రమేనా...మనకి కూడా కదా?”

"మాట్లాడుతూనే ఉన్నారు గానీ ఫోన్ చెయటం లేదు....ఫోన్ చెయ్యండి"

"నేను ఫోను చేసి ఇవ్వకపోతే...రైలెక్కి మీ అమ్మాయిని చూడటానికి నేరుగా వెళ్ళిపోతావనుకుంటా?"

"ఖచ్చితంగా...అలాగనుక నేను వెలితే, నా బంగారు తల్లికి నాలుగురోజులు నా చేత్తో వండిపెడతా"

"పిచ్చిదానా! దానికి నువ్వు ఇప్పుడే రెడీ అవ్వు. నేనూ నీతో వస్తాను. ఇద్దరం మన కూతురి ముందు వెళ్ళి నిలబడదాం"

"నిజంగా చెబుతున్నారా?......సరే...ఫోన్?"

"అరే, మనం నేరుగా వెల్తున్నాం కదా?"

"మనం వెళ్ళటానికి ఎలాగూ ఏడెనిమిది గంటలు పడుతుంది. ఈలోపు మన దగ్గర నుండి ఫోన్ రాలేదే నని తులసి కంగారుపడుతుందే?"

"బాగా కంగారు పడని"

"సరే! మనం ఫోను చేయకపోతేనేం...అదెలాగూ చేస్తుంది"

"అదేమీ కుదరదు. నా సెల్ ఫోన్ 'ఆఫ్' చేసేశ్తాను"

"ఏమిటండి మీరు? తిరిగి తిరిగి మీ దారిలోకే వెలుతున్నారు"

నేను ప్రేమను చేరుస్తున్నాను. మనకి ఫోన్ చేసి స్విచ్డ్ ఆఫ్ అని వచ్చి తులసి కంగారుపడుతూంటే దాని ఎదురుగా వెళ్ళి నిలబడతాం. అప్పుడు తులసికి ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకో"

"దాన్ని కంగారు పెట్టి దాని ఎదురుగా నిలబడటం? ఏమిటండీ మీ ఆటలు? ఫోన్ చేసి ఇద్దరమూ బయలుదేరి వస్తున్నాము అంటే... మాట ఎంత సంతోషం ఇస్తుందో తెలుసా?"

మీనాక్షి...నీ ప్రేమకు ఒక హద్దు లేదుఏప్పుడూ నువ్వొక విషయాన్ని మరిచిపోయే మాట్లాడతావు. మనకు వయసు పైబడుతోందిమనం మన జీవితాంతం దానితో ఉండగలమా?”   

"మీరేం మాట్లాడుతున్నారు? మీ మాటలు నాకేమీ అర్ధంకావటంలేదు"

పిచ్చిదానా...కలిసి ఉండేటట్లే...విడిపోయి ఉండటం కూడా నేర్చుకోవాలి. ఒకవేల మన జీవితం ముగిసి మనం వెళ్ళి జేరిపోతే, మన అమ్మాయి భయపడి నిలబడిపోకూడదు. ధైరంగా తన దారిలో తాను ఎదుగుతూ ముందుకు వెళ్ళిపోవాలి. దానికి ఇదంతా ఒక ట్రైనింగ్ "

పరమేశ్వర్ గారు తన వాదనను న్యాయపరిచాడు.

మీనాక్షి మాత్రం చివరివరకు భర్త మాటలను అంగీకరంచలేదు. భర్తకు తెలియకుండా రహస్యంగా కూతురుకి ఫోన్ చేయాలని నిర్ణయించుకుంది.

తులసి 'సెల్ ఫోన్నాట్ రీచబుల్ అనే వస్తోంది!

                                                     ************************************

విశాలపురం గ్రామం

పెట్టెను తెరిచి చూసినప్పుడు.....

అందులో ఒక విగ్రహం పడుకోబెట్టబడి ఉంది. పెట్టెలోని విగ్రహం నిటారుగా పడుకుని ఆకాశాన్ని చూస్తోంది. చాలా కాలంగా విగ్రహం పెట్టెలోనే ఉండటం వలన అది మట్టితో మూసుకుపోయుంది. మంచి గుడ్డతో విగ్రహం పైన ఉన్న మట్టిని తుడిచారు. అప్పుడు విగ్రహం పై పడిన వెలుతురులో విగ్రహం కాంతితో వెలిగిపోయింది. అది ఒక దేవత విగ్రహం. దేవతో తెలియటం లేదు. మూడడుగుల వెడల్పు, ఐదడుగుల ఎత్తు ఉన్నది. ఒక చేతిలో చేతి నిండుగా ఆయుధాలు! ఇంకొకక చేతిలో ఒక చిన్న కత్తి మాత్రమే ఉన్నది.   

మేస్త్రీ, మెస్త్రీ మనుష్యులు, అశోక్ వర్మ, ఆయన భార్య శేషమాంబ విగ్రహం ను చూసి విస్తుపోయారు.

"అయ్యగారూ...దేవుని విగ్రహం"

"చూస్తే అలాగే ఉన్నది. కానీ ఎందుకు విగ్రహం